23 juni; dag twee van Young Workers Conference, Turkije

Printervriendelijke versieSend by email

Vandaag startte met een fikse regenbui. Onverwacht, hier aan de kust in Izmir. De plenaire bijeenkomst over de  geschiedenis van de Turkse vakbeweging viel letterlijk "in het water" en moest van buiten naar binnen verplaatst worden. Dit maakte het echter niet minder interessant. Aan de hand van een fotopresentatie hebben we kennis gemaakt met het werk van onze Turkse collega's.
Ondertussen een besloten uitwisselingsbijeenkomst georganiseerd tussen de jongeren uit Belarus en Brazilië. De Belarussische delegatie was vooral geïnteresseerd in hoe de grootste vakbondsfederatie van Brazilië (de CUT) het voor elkaar heeft gekregen om tijdens en vlak na de dictatuur in het land zoveel werknemers te organiseren. Voor hen is onderdrukking door de autoritaire staat nog steeds aan de orde van de dag. De Brazilianen op hen beurt waren onder de indruk van de moed van hun jonge collega’s uit het Oosten, die als lid van de onafhankelijke vakbond continu het risico lopen hun baan en inkomen te verliezen. Na de lunch zijn we samengekomen voor de interactieve workshop over jongeren en vakbonden die op het programma stond. Aan de hand van een aantal vragen en oefeningen maakten de deelnemers kennis met elkaars vakbondscontext en dagelijkse werkelijkheid. Ook de uitwisseling van beeldmateriaal over verschillende ludieke en succesvolle acties uit de verschillende landen was een succes; chauffeurs van een Nederlands vervoersbedrijf die letterlijk recht gaan eisen in de tuin van de manager; stakende politiemannen-en vrouwen in Curitiba, Brazilië die worden aangevoerd door Marcela, één van de Braziliaanse deelnemers en een jonge voorzitster van een regionale vakbond voor werknemers uit de publieke sector (zo’n 20.000) leden; een korte beeldpresentatie door Dimitri (deelnemer Belarus) over de arbeidsomstandigheden op zijn werkplek diep onder de grond in de kalimijnen. Er waren veel vragen over en weer; de tolken hadden soms moeite het tempo bij te houden. Om 19.00 was het tijd om te eten en een eind te maken aan het formele programma van de dag; tijd voor een drankje en Turkse muziek en dans. De toon is gezet… morgen verder met meer!
 
Franny Parren vanuit Seferihisar
 
 

More About Us

       

 
 
Inhoud syndiceren