Laatste dag: Het begin van een netwerk

Printervriendelijke versieSend by email

De laatste dag van de “Young Workers Gathering 2010” is voorbij. De buitenlandse delegaties zitten weer in het vliegtuig terug naar huis. Wij, de Nederlandse groep, kijken terug op dagen met veel gesprekken, discussies en vooral veel nieuwe contacten om een netwerk van vakbondsactivisten op te zetten.

This was the last day of the "Young Workers Gathering 2010". The foreign delegations are flying back to their countries and we, the Dutch group, are looking back at days with lots of conversations, discussions and above all lots of new contacts to start a network of young union activists.  

Nederlanders zijn verzot op activiteiten met spel-elementen. Door anderen wordt dat aanvankelijk nog wel eens als vreemd of kinderachtig gezien, maar achteraf blijkt het altijd een succes. Zo stelden de deelnemers zich woensdag beter aan elkaar voor door op te staan als stellingen op hun van toepassing waren. Zo kon iedereen meteen zien dat slechts twee deelnemers in de groep tevreden waren met hun eigen arbeidsomstandigheden, maar ook dat de meerderheid zichzelf als een actief vakbondlid beschouwde. Er waren werknemers van multinationale bedrijven en van staatsbedrijven. De de meeste deelnemers hadden wel eens deelgenomen in een staking.

Met deze groep mensen deden we een dag later het ‘balspel’. Deelnemers verdeelden zich over twee kanten van de zaal naar gelang hun mening over een stelling. Als ze een bal toegegooid kregen, beargumenteerden ze hun positie. Dat leverde heel wat discussie op. Zijn jongeren eigenlijk wel geinteresseerd in vakbonden? Veel deelnemers stelden dat het jongeren ontbreekt aan voldoende informatie. En kunnen alleen jongeren andere jongeren organiseren of kunnen oudere leiders dat net zo goed? De argumenten dat ervaring en bepaalde kennis nodig zijn voor goed leiderschap stonden tegenover het argument dat het jongeren zijn die hun eigen achterban het beste kunnen vertegenwoordigen. Ook over de stelling of nieuwe media nuttig zijn om jongeren te organiseren werd flink gediscussieerd. Veel deelnemers waren enthousiast over media als facebook en twitter omdat de reguliere media het vakbonds nieuws niet juist zou weergeven en de nieuwe media hiervoor wel mogelijk bieden. Ook kunnen die media netwerken vergroten en steun opbouwen. Toch was een kleine groep ervan overtuigd dat het op de werkvloer altijd nodig is een gezicht voor je te hebben; alleen dan zou er voldoende vertrouwen gecreëerd kunnen worden. Het spel-element van deze activiteit zorgde voor actieve deelname van iedereen.

Maar ook in plenaire en kleinere sessies werd er genoeg gediscussieerd. Waarom is er zoveel verschil tussen Turkije en Nederlands als het gaat om het werven van vakbondsleden? Terwijl de Turkse deelnemers vertelden hoe lid worden altijd veel voordelen heeft, en de vakbond zich zelfs in de persoonlijke problemen van haar leden mengt, legden de Nederlanders uit dat CAO’s ook voor niet-leden gelden en dat persoonlijke problemen geen vakbondszaken zijn. Op de laatste dag was de crisis het onderwerp van gesprek. Moeten we hier blij mee zijn omdat het werknemers verenigd en ze laat reflecteren op hun positie in de wereld? Voor velen ging deze positie wat te ver. Felle reacties van voor-en tegenstanders waren het resultaat.

Naast deze discussiepunten en nog veel meer, werd er ter ontspanning gedans, gevoetbald en gezongen in alle talen. Genoeg activiteiten om elkaar te leren kennen en, belangrijker, in contact te blijven na deze intensieve week. Nu iedereen weer thuis is is het tijd om een netwerk op te zetten waarmee vakbondsleden, activisten en andere betrokkenen elkaars activiteiten kunnen volgen en kunnen steunen. Want, zoals we zovaak hebben gehoord en uiteindelijke ook hebben geroepen in het Turks: “Direne direne kazanacağız!!”

 

Kijk voor meer foto’s van de afgelopen week op http://www.tie-netherlands.nl/image/tid/72 en volg ons op twitter: www.twitter.com/TIENetherlands

Anna Ensing

More About Us

       

 
 
Inhoud syndiceren