Nu hebben de arbeiders het voor het zeggen

Printervriendelijke versieSend by email

Interview met Russische organisers Dmitri en Olga (16 juni 2012)

“Wij blokkeerden ook het vervoer van onderdelen naar Volkswagen. Er waren veel mensen van de KGB die probeerden de arbeiders te intimideren, maar die zeiden hen dat zij het nu voor het zeggen hadden.”

Dmitri Kozhnev en Olga Masson zijn organisers in Kaluga, een centrum voor de automobielindustrie ten zuiden van Moskou. Eind maart van dit jaar ondersteunden zij de werknemers van de autoonderdelenfabrikant Benteler bij een succesvolle staking. Organising werkt, ook in Rusland.

FNV Bondgenoten ondersteunt de jonge Russische metaalvakbond MPRA met het organiseren van multinationale bedrijven in Rusland. De werkgevers in Rusland tolereren geen onafhankelijke vakbonden en als werknemers zich organiseren, doen zij alles om de vakbond kapot te maken door ontslag, intimidatie, enz. MPRA heeft daarom 7 organisers in dienst, die de werknemers helpen om een sterke vakbondsorganisatie in hun bedrijf op te bouwen. FNV Bondgenoten trainer Nelke Temme en gepensioneerd bestuurder metaal Mieke Verhagen gaven in het weekeinde van 15-17 juni een training in de organisingmethode aan organisers en kaderleden van MPRA. Het project wordt ondersteund door de WIS-Metaal van FNV Bondgenoten en gecoördineerd door TIE-Netherlands.

Dmitri en Olga, jullie zijn organisers bij de MPRA in Kaluga. Sinds wanneer en waarom ben je dit werk gaan doen?

Dmitri: Ik werkte eerst in een bedrijf. Daar in de stad Tver hebben wij de mensen georganiseerd in de MPRA, wij hebben enkele jaren geprobeerd tegen de baas te vechten. Toen we begonnen wisten wij nog weinig van vakbondswerk, wij hebben een aantal fouten gemaakt en daar voor betaald. Tenslotte werd de vakbond door de bazen gesloten en zowel ikzelf als alle andere collega’s werden ontslagen. Wij probeerden op allerlei manieren de situatie op te lossen. Tenslotte kwamen wij tot de conclusie dat het onmogelijk was, en MPRA heeft mij toen gevraagd om voor haar als organiser te gaan werken. Dat was twee jaar geleden. Gelukkig hadden wij steun van het TIE-FNV project dat een tijdlang ons werk heeft betaald.

Omdat het nodig was om de vakbond bij Volkswagen te ontwikkelen vond de vakbond het beter dat wij in Kaluga gingen werken. Dit maakte deel uit van het strategisch plan van MPRA om de vakbond bij VW te versterken.

Olga: Ik heb ook deelgenomen aan het vakbondswerk in Tver. Ik heb toen de taak gekregen om de vakbondskrant te maken. Nu werk ik sinds 2 jaar als organiser in Kaluga maar ik ben nog steeds verantwoordelijk voor de vakbondskrant. Kaluga is voor onze vakbond een belangrijke regio. Het is de op één na belangrijkste regio voor de automobielindustrie in Rusland. De automobielsector in Kaluga blijft groeien en zich ontwikkelen. Het vakbondswerk in Kaluga wordt daardoor steeds intensiever.

Maar hoe kun je nog meer doen met 2 personen?

D+O: Wij zijn heel erg gemotiveerd. Wij zijn marxisten en daarom zijn wij zo gemotiveerd voor dit werk.

Ons leven draait helemaal rond het vakbondswerk. Wij werken vol, continu, wij hebben geen vrije weekeinden, wij zijn altijd met de vakbond bezig. Zelfs onze vakanties moeten wij heel goed plannen opdat die samenvallen met de bedrijfsvakanties.

Met welke bedrijven werk je?

D+O: Wij werken nu met 3 bedrijven die al een vakbond hebben: VW, Benteler en Gestamp. Daarnaast werken wij ook met geïsoleerde personen die graag een vakbond willen oprichten. Bijvoorbeeld van de fabriek van PSA+Mitsubishi (PMSA).

Hoe pak je het organiseren aan?

Onze tactiek is erop gericht om de arbeiders niet te doen schrikken. Wij zoeken vooral informele leiders en proberen hen de taak te geven om nieuwe arbeiders bij de vakbond te brengen. Zo creëren wij een netwerk van werknemers. Op deze wijze lukt het ons om een zo groot mogelijk aantal werknemers in zoveel mogelijk sectoren te bereiken.

Hoe vind je de informele leiders?

D+O: Geen enkel werk heeft succes als wij geen stevige contacten hebben in het bedrijf. Zolang dat niet zo is heeft het geen enkele zin om een formele kadergroep te vormen of de vakbond te legaliseren. Meestal begint het met iemand die ons benadert. Wij proberen vast te stellen wat voor persoon dit is en vragen hem of haar naar meer namen en personen. Die gaan wij dan weer benaderen en kijken of dat informele leiders zijn. Wij testen deze personen dus. Een andere manier van werken die behoorlijk effectief is: wij vragen soms bewezen activisten uit bedrijven die wij al hebben georganiseerd om werk te zoeken in de bedrijven die wij willen organiseren. Dit zijn dus “onzichtbare leiders”.

Hoe testen jullie de informele leiders?

D+O: Wij krijgen een eerste indruk in het contact met hen. Wij horen ook van anderen rondom hen wat voor personen het zijn. De meest effectieve vorm om zo iemand te testen is om haar te vragen om een bijeenkomst met andere activisten te organiseren. Als zij meer personen weet uit te nodigen, dan blijk daaruit dat zij een informele leider is.

Wat is jullie rol en welke die van de kaderleden bij VW en Benteler?

D+O:  Bij VW zijn wij nu vooral adviseurs en we bespreken met de kaderleden hun plannen voor het vakbondswerk. De kaderleden doen nu praktisch al het werk en wij adviseren en steunen hen alleen nog maar. Bij Benteler nemen wij deel aan het proces van consolidatie, daar spelen wij een meer actieve en organisatorische rol. Wij zoeken nog nieuwe leiders en kaderleden en organiseren nieuwe bijeenkomsten. Maar de tendens is dat wij ook daar het werk steeds meer aan de kaderleden gaan overdragen. De groep bij Benteler is behoorlijk sterk en onafhankelijk. Wij hebben activisten en leiders in praktisch alle sectoren van het bedrijf.

In maart was er een staking bij Benteler. Hoe hebben jullie die georganiseerd?

D+O: De staking vond plaats van eind maart tot begin april. Toen de vakbond was gelegaliseerd, hebben zij het bedrijf voorgesteld om onderhandelingen te beginnen. Het bedrijf reageerde niet en wilde niet onderhandelen. Toen heeft de vakbond gezegd dat er dan waarschijnlijk een staking zou volgen. Zij hebben dat ook formeel medegedeeld. Het bedrijf negeerde dit, en toen hebben de werknemers een “Italiaanse staking” georganiseerd (een stiptheidsactie).

Dat vereist een behoorlijke organisatiegraad, want iedere arbeider moet individueel iets doen. Lukte dat?

D+O: Niet iedereen deed mee, maar wel alle vakbondsleden en ook nog veel andere arbeiders. Het was niet zichtbaar dat sommigen niet meededen. De productie nam zodanig af dat VW er veel last van had. Elke minuut  vertraging bij Benteler veroorzaakte 20 minuten vertraging bij VW.

Wat was de reactie van het management?

D+O: Die probeerden de werknemers te intimideren. De voorlieden bedreigden hun werknemers en probeerden om hen te dwingen om verklaringen te tekenen. Maar zij gaven allemaal dezelfde verklaring, op zo’n manier dat de verantwoordelijkheid niet bij hen lag. Dit hadden wij vooraf voorbereid.

Hoeveel dagen kostte het voordat het management toegaf?

D+O: 3 ploegen staakten 1 dag. Toen gingen zij weer aan het werk en zij informeerden formeel de justitie en de baas dat er meer acties zouden volgen als de werkgever niet zou toegeven. De  volgende dag toonde het bedrijf zich bereid tot onderhandelingen. Nadat wij de onderhandelingen waren gestart, stopte het bedrijf er weer mee. Toen besloten wij om hen opnieuw met een staking te dreiging en wij stopten opnieuw de productie gedurende 4 dagen. Toen pas ging het bedrijf serieus onderhandelen.Wij organiseerden ook picketlines en demonstraties op straat. Tijdens de staking zette het bedrijf alles in, de politie kwam, de poorten werden voor ons gesloten, enzovoorts. Benteler heeft 340 werknemers, inclusief het kantoor. 125 van de ongeveer 250 fabrieksarbeiders namen deel aan de staking. Wij blokkeerden ook het vervoer van onderdelen naar VW. Er waren veel mensen van de KGB die probeerden de arbeiders te intimideren. Maar de arbeiders zeiden hen dat zij het nu voor het zeggen hadden. De nachtploeg bezette het restaurant. Zij bleven de gehele tijd (4 dagen lang) in het bedrijf. Eten werd van buiten aangevoerd en over de hekken aangegeven aan de werknemers die binnen waren. Er kwam een hoop politie die voor de poort bleef staan. Maar de mensen lieten zich niet intimideren. Met de nieuwe wet kan ik veroordeeld worden als zoiets weer wordt georganiseerd.

Waar doen jullie de 1-2-1 gesprekken?

D+O: In ons kantoor. De mensen komen naar ons toe. De informele leiders organiseren dit zelf. Wij gaan ook naar de bushaltes, maar minder vaak. Daar verdelen wij bulletins en kranten.

 

 

 

More About Us

       

 
 
Inhoud syndiceren