Vakbondsvrouwen verenigen zich internationaal voor “Gewoon goed werk”

Printervriendelijke versieSend by email

Mondiaal netwerk vrouwelijke vakbondsleden Voor Gewoon Goed Werk.

Sinds december 2013 werken verschillende vakbondsorganisaties samen in een internationaal uitwisselingsproject tussen vrouwelijke kaderleden uit verschillende landen en sectoren. Zij komen bij elkaar om plannen te maken om de toename van onzeker werk voor vrouwen in kaart te brengen en zetten zich in voor de strijd voor Gewoon Goed Werk. Wat betreft de landen zijn hier vrouwelijke vakbondsleden uit Nederland, Marokko, Tunesië, Egypte en Turkije bij betrokken. Vanuit Nederland doen vooral kaderleden van de Abvakabo FNV, Bondgenoten FNV, FNV Vrouw en Netwerk Vrouwen FNV mee aan de uitwisseling. Het project wordt gecoördineerd door TIE-Netherlands en financieel gesteund door Abvakabo FNV en Mama Cash.

KESK vrouwen bezoeken Nederland.

In juni dit jaar reisden 3 kaderleden van Abvakabo FNV en FNV Bondgenoten af naar Ankara, Turkije voor een internationale bijeenkomst georganiseerd door de onafhankelijk confederatie van ambtenarenbonden uit Turkije, KESK (zie voor een verslag van deze activiteit deze link ). In de week van 27 oktober was het de beurt aan de kaderleden uit Turkije om Nederland te bezoeken. Er kwamen 3 vrouwelijk vakbondsactivisten van de KESK vakcentrale: Canan Calagan, Gulistan Atasoy, Evrim Yaban. Canan is de voormalige voorzitter van de vrouwencommissie van de KESK. Zij kreeg persoonlijk te maken met de toenemende repressie in Turkije tegen kritische vrouwelijke vakbondsgroepen: aan de vooravond van internationale vrouwendag op 8 maart  2012 werd zij, samen met een groep van 15 andere vrouwelijk KESK leden, opgepakt door de Turkse politie vanwege haar vakbondswerk. Ze zat maandenlang in de gevangenis. De rechtszaak tegen Canan vormde het startpunt van dit internationale project (zie hierover de volgende link) . Gulistan Atasoy is de nieuw gekozen voorzitter van de vrouwencommissie van de KESK. Zij is verpleegster in de stad Adana, na haar 3 jaar van voorzitterschap zal ze daar ook weer terugkeren. Evrim werkt voor de KESK op de afdeling Internationale Zaken.

Ontmoeting met Nederlandse vakbondshistorie .

De eerste dag van het programma was een bezoek aan ‘De Burcht’, het vakbondsmuseum in Amsterdam. De rondleiding gaf mooi inzicht in de Nederlandse vakbondsgeschiedenis, en een aantal belangrijke vakbondsoverwinningen in het verleden; zoals bijvoorbeeld de invoering van de 8-urige werkdag en van vakantie dagen; twee belangrijke overwinningen waarvan ook in Nederland vandaag de dag nog maar weinig mensen weten dat deze zaken door de vakbond zijn bedongen. Die avond vond was er een bijeenkomst georganiseerd met vakbondsleden van de onafhankelijke Russische Metaalbond MPRA, die toevalligerwijs ook in Nederland waren voor een solidariteitsbezoek (zie: http://dev.tie-netherlands.nl/node/4852). Het actieve werk van de vakbondsvrouwen uit Turkije was voor de Russische collega’s een bijzondere gewaarwording. Na afloop van de discussie lieten de MPRA leden weten onder de indruk te zijn van de strijdbaarheid van de KESK vrouwen. Bovendien gaven ze aan zich in Rusland ook te willen inzetten voor het opzetten van een specifieke vrouwencommissie binnen hun bond. Beide delegaties hadden dan ook overeenkomstige ‘moeilijkheden’. In de woorden van Canan: “…uiteindelijk vechten we tegen een vergelijkbare onderdrukking: jullie hebben Poetin, wij Erdogan (respectievelijk de Russische en Turkse premier)”.

Plannen smeden voor “Gewoon beter werk”

In het conferentiecentrum van IIREE (http://www.iire.org/ ) vond de volgende dag de workshop “Vrouwen internationaal actief voor gewoon beter werk!” plaats. Zo’n 25 kaderleden van Abvakabo FNV, FNV Bondgenoten, FNV Vrouw, Vrouwennetwerk FNV kwamen bij elkaar om met de vrouwen van de KESK ideeën uit te wisselen over vakbondsactivisme. In drie sub-groepjes werden de verslechtering voor vrouwen op de arbeidsmarkt in beide landen beter in kaart gebracht; ideeën uitgewisseld over betere organisatiemethoden op de werkplek en over hoe internationale solidariteit ons hierbij kan versterken.

Het was een inspirerende dag waarbij er veel overeenkomsten gevonden werden tussen Turkije en Nederland: zo wordt er in beide landen door de overheden vooral op ‘vrouwelijke sectoren’, zoals de zorg, bezuinigd. En die bezuinigingen leiden weer tot slechtere werkomstandigheden en überhaupt minder werk voor vrouwen. Vooral indrukwekkend waren de verhalen van verschillende kaderleden uit de zorg over het toenemende geweld van patiënten tegen verplegers. In de woorden van een kaderlid: “een direct gevolg van het feit dat wij steeds minder tijd krijgen voor hun patiënten die dat vervolgens niet pikken en dus gaan schoppen, slaan en spugen. En het ergste is: de meesten vinden deze situatie inmiddels normaal”.

Zowel in Nederland als in Turkije proberen de vakbonden zich hard te maken voor de werkers uit deze sectoren. In beide landen zijn er acties en stakingen georganiseerd en zijn er petities gehouden en is de media opgezocht. Ook blijkt het in beide landen moeilijk mensen in deze sectoren te organiseren. Vooral omdat ze bang zijn hun baan te verliezen. Maar ook intern bij de vakbond valt er een en ander te verbeteren. “Vooral vrouwen vinden die eeuwige vergadercultuur een saaie bedoeling, en niet echt uinodigend” zei bijvoorbeeld een van de kaderleden.

De herkenning en de strijdbare en goede sfeer zorgde voor een stortvloed aan ideeën hoe we elkaar over de landsgrenzen heen kunnen steunen in de strijd tegen toenemend onzeker werk voor vrouwen. Kaderleden gaven aan een aparte dag over het thema te willen organiseren, misschien zelfs een actualiteitencollege, er een nieuwsbrief over uit te brengen, gezamenlijk acties te ondernemen en die dan op een aparte campagne website te zetten. Maar het belangrijkste was om blijvend met elkaar in contact te blijven. Daarvoor wordt er een gesloten facebookgroep opgezet. Maar het meest inspirerende, zo werd er aangegeven, zijn toch de momenten dat je elkaar fysiek ontmoet. Ook daar worden vervolgplannen voor gesmeed.

 

Van Kobane tot het Binnenhof

Op de derde dag stond er een bijeenkomst gepland met Abvakabo voorzitter Corrie van Brenk. Ook daar weer veel erkenning over verslechteringen binnen de publieke sector. Maar er was ook aandacht voor de specifieke context van Turkije. Zo vertelde Gulistan over de enorme toename aan vluchtelingen uit het Noord van Syrie. Vooral rond de Koerdische stad Kobane, die momenteel belegerd wordt door de troepen van de Islamitische Staat. Door de slechte opvang leven nu tienduizenden vluchteling, velen van hen vrouwen en kinderen, op straat. Met de koude Turkse winter voor de deur een enorm probleem. De KESK Vakbond zet zich ook voor hen in, voor betere opvang en voor een baan. De Europese vakbondskoepel ETUC heeft zich inmiddels over deze situatie uitgesproken. En Abvakabo voorzitter Corrie van Brenk gaf aan dit punt in te brengen op een bijeenkomst van de internationale vakbondskoepel voor publieke diensten.

In de middag bezochten bezochten we woonzorgcentrum Sammersburg in Den Haag. Kaderlid Anja Koerten die daar werkzaam is, gaf ons een rondleiding. Zodoende kreeg de delegatie uit Turkije ook een indruk van hoe het er ‘op de werkplek’ aan toe gaat. Op de ochtend van de laatste dag van het bezoek besprak de KESK delegatie de situatie wat betreft vakbondsrechten in Turkije met collega’s van FNV Mondiaal. Waarna er als laatste nog een lunch gepland stond met vertegenwoordigers van Mama Cash, het fonds wat de uitwisseling mede-mogelijke heeft gemaakt.

 

Kortom: het was een druk programma met veel uitwisseling over werk gerelateerde misstanden in de publieke sector en hoe we ons over de landsgrenzen heen kunnen organiseren om ons hiertegen te verzetten. Een inspirerend bezoek wat zeker een vervolg zal hebben!

More About Us

       

 
 
Inhoud syndiceren