Allen verenigd zullen we winnen!

Printervriendelijke versieSend by email

Sinds anderhalf jaar ondersteunt TİE-Netherlands een internationale uitwisseling tussen metaalwerkers werkzaam in vestigingen van dezelfde metaalmultinationals in Nederland en Turkije. Dit met de doelstelling om de arbeidsomstandigheden in deze metaalbedrijven beter in kaart te brengen, strategieën over zelf-organisatie uit te wisselen en elkaar te versterken in het afdwingen van internationale regelgeving wat betreft arbeids- en vakbondsrechten. Het project is een samenwerkingsverband tussen TIE, FNV, SOMO en de Turkse metaalbond Birlesik Metal-is.

Al eerder bezocht een delegatie van kaderleden FNV Metaal, Turkije en omgekeerd kwam een delegatie van de Turkse metaalbond Birlesik Metal-Is voor een studiebezoek naar Nederland (zie verslagen hier & hier). In de week van 9 februari was het weer de beurt aan een delegatie van FNV Metaal om in gesprek te gaan met collega vakbondsactivisten in Turkije. Met die doelstelling reisden Hannie Postel, FNV kaderlid van Powerpacker in Oldenzaal en Bruno Batterman, FNV kaderlid bij Prysmian Draka in Emmen, op 10 februari af naar Istanboel.

Vakbondsmacht op de werkvloer

Na een korte nacht, werd er al weer gelijk doorgereisd naar Manissa, nabij Izmir. Daar staat een gloednieuwe vestiging van metaalfabriek Powerpacker. Een multinationaal metaalbedrijf met vestigingen in Nederland, Turkije en vele andere landen, en wat hydraulische pompsystemen produceert voor onder andere de auto-industrie.

De Turkse metaalbond heeft een lange strijd geleverd om metaalwerkers uit de fabriek te organiseren en tegenwoordig hebben ze een organisatiegraad van zo’n 80%. In Nederland heeft de FNV ook leden in de Nederlandse vestiging van Powerpacker, “maar is het moeilijk mensen te mobiliseren, ik ben een van de weinigen die echt actief is”, stelt Hannie Postel. Ze is dan ook onder de indruk van de vakbondskantoor in de fabriek, en het feit dat we zo naar binnen kunnen lopen zonder controle van het management. “Een afspiegeling van de vakbondsmacht”, zo stelt Eyup Ozer vertegenwoordiger Internationale Zaken van Birlesik Metal-Is.

   

Een deel van de productie van de Nederlandse Powerpacker vestiging is een aantal jaar geleden overgeheveld naar de vestiging in Manissa. Veel van de machines die we tegenkomen in de rondleiding door de fabriek, komen Hannie Postel dan ook erg bekend voor. Echter er zijn meer zaken die het FNV kaderlid opvallen: er blijken hier meer en strengere veiligheidmaatregelen te bestaan. Zo moeten er veiligheidsschoenen gedragen worden (in Nederland niet) en wordt men door grote borden gewezen op de regels wat betreft veilig en gezond werken. Bovendien is de fabriek is groter, schoner en stiller.

In het gesprek met de directeur geeft deze aan dat hij de zaken goed regelt in overleg met de bond. “Ik wil goed voor mijn werknemers zorgen, zij maken immers het bedrijf”. Een van de Turkse kaderleden geeft aan “Tja, hij zal wel goed voor ons moeten zorgen, met meer dan 80% georganiseerd kun je niet om ons heen”. Hannie is onder de indruk van de arbeidsomstandigheden in de fabriek: “ik ga maar eens overwegen of ik niet naar Turkije zal verhuizen”, grapt ze.

  

Turkse steun voor de Metaal CAO in Nederland

De volgende dag staat een workshop op het programma. Kaderleden uit metaalfabrieken over het hele land zijn overgekomen naar Istanboel voor het trainingsprogramma. De workshop wordt geopend door de voorzitter van de Turkse Metaalbond. Hij onderstreept het belang van onafhankelijke vakvereniging in de huidige politieke omstandigheden in Turkije:  “We hebben te maken met een onderdrukkend regime, conservatieve werkgevers en vakbonden die met beiden onder een hoedje spelen; de ruimte voor vakbonden die de belangen van de arbeiders vertegenwoordigen is daarmee klein, maar tegelijkertijd uiterst relevant. Juist nu!”

In de daaropvolgende sessie over internationale solidariteit vanaf de werkvloer, vertelt FNV kaderlid bij Prysmian Draka, Bruno Batterman, over de 9 maanden durende metaalstaking in Nederland. Een van de stakingsdagen bij Prysmian Draka in Emmen werd in november vorig jaar opgeluisterd door het bezoek van 10 vakbondsleden van Birlesik Metal-Is. “Een bezoek waar veel van onze leden van onder de indruk waren, en ons meer energie gaf om door te gaan”, vertelt Bruno. De avond voorafgaand aan de workshop in Istanboel is er net een concept CAO overeengekomen in de Grootmetaal. “En zo heeft ook jullie solidariteit bijgedragen aan onze Nederlandse CAO, een concreet voorbeeld van internationale solidariteit vanaf de werkvloer”, verklaart Bruno tegen de aanwezigen. Over en weer worden er veel vragen gesteld over de verschillende manieren van vakbondswetgeving en organisatie modellen binnen de vakbond. 

In de volgende sessie zijn er twee experts die vertellen over zogenaamde internationale klachtenmechanismen die het lokale vakbondswerk kunnen ondersteunen. Virginia Sandjojo, onderzoeker bij SOMO, vertelt bijvoorbeeld hoe vakbondsrechtenschendingen binnen de tractor fabrikant Turk Traktor, zijn aangekaart bij een investeringsbank die het bedrijf een lening verstrekte. Momenteel lopen er, onder bemiddeling van de bank, gesprekken over het her-aannemen van de vakbondsleden die het bedrijf ontsloeg na een staking. Ook hield Kirsty Drew een presentatie. Kirsty werkt voor het Vakbondsadviesorgaan voor de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (de TUAC). Zij vertelde hoe ook de TUAC verschillende vakbonden in de wereld ondersteunt in klachten tegen bedrijven die vakbondsrechten regelmatig schenden.

   

Allen verenigd, zullen we winnen!

En deze daad kon die avond gelijk bij het woord gevoegd worden: ‘s avonds bereikte ons namelijk het bericht dat een nabijgelegen metaalfabriek bezet zou zijn door de werknemers. Het ging om auto-onderdelen fabrikant Mata. Mata maakt auto onderdelen voor luxe personenautos zoals bijvoorbeeld Jaguar. Desalniettemin verdienen de werknemers niet veel meer dan het minimum loon (zo 350 euro per maand). De bereidheid om lid te worden van de vakbond was dan ook groot. De Turkse metaalbond Birlesik Metal heeft de laatste maanden dan ook de meerderheid van de 700 fabrieksarbeiders kunnen organiseren. Echter nadat naar buiten kwam dat de bond de meerderheıd van de werknemers had georganiseerd, reageerde het management van Mata met het ontslaan van 10 van de vakbondsorganisers. Daarop sloeg de vlam in de pan en bezette de werknemers uit de ochtenddienst de fabriek.

Met de internationale delegatie van de workshop reisden we daarop af naar de fabriek om de stakende arbeiders een hart onder de riem te steken. Zo’n 200 werknemers stonden, luid scanderend, buiten op het fabrieksterrein. De internationale delegatie werd met luid gejuich ontvangen. De voorzitter van Birlesik Metal-Is hield een vlammende speech en vanuit de delegatie werd een solidariteitsverklaring gehouden. De Nederlandse actieslogan “Actie, actie” werd door de stakende arbeiders overgenomen. Op onze beurt leerden we het “Birlese, Birlese, Kazanacagiz”, wat zoveel betekent als “Allen verenigd, zullen we winnen!”

   

De politie die de fabriek wilde ontzetten, zag hier vanaf nadat ze de internationale delegatie in de gaten kregen. Daarop forceerde de arbeiders de deuren van de fabriek en riepen hun collega’s op om ook het werk neer te leggen. Na de actie een paar uur gesteund te hebben, vertokken we weer naar de workshop ruimte. De bezetting werd in de fabriek echter de hele nacht doorgezet en werd overgenomen door de nachtshift en vervolgens ook de dagshift. De volgende dag bereikte ons het bericht dat de werkgever was gezwicht voor de georganiseerde werknemersactie: de vakbond werd officiële erkent als vertegenwoordiger van de werknemers en werd uitgenodigd om te onderhandelen over een CAO. En zo eindigde ons bezoek, bedoeld om wederzijdse solidariteit vanaf de werkvloer te stimuleren, in een heuse overwinning voor de stakende metaalwerkers van Mata; zeker een mooie en geschikte afsluiting van een inspirerend bezoek!

 

More About Us

       

 
 
Inhoud syndiceren